Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tato, jestem dorosła. Nie musisz mnie niańczyć.
Podrzucę cię, Georgio.
Ściągaj tę skorupę i wsiadaj.
To bajerancki kostium, nie chcę go uszkodzić.
Wyglądasz fantastycznie.
Po prostu nie chcę, żebyś sama chodziła po ulicy.
Masz pojęcie, ile czasu mi to zajęło?
Muszę mieć efektowne wejście.
Co to?
Za kogo się przebrałaś? Za otyłego krasnala?
Za nadziewaną oliwkę, to chyba jasne.
Raczej pękatą.
Co się stało, Ellen?
Miałaś się przebrać za koktajlową kiełbaskę.
Mama mi nie pozwoliła. Jest wegetarianką.
Jas? Koreczek serowy z ananasem?
Ser mnie pogrubiał, a w żółtym wyglądam blado.
Nie miałam pomysłu na pasztecik.
Przecież uznałyśmy, że przystawki będą oryginalne.
Miało być dowcipnie.
Chłopaki nie cenią dziewczyn za dowcip.
- Wybacz, Georgio. - Zaczekaj.
- Nie odchodź. - Georgia!
Georgia, co robisz?
Spóźnisz się pierwszego dnia po wakacjach.
Już idę.
- Georgia, mama cię woła. - Libby.
Niech to gęś kopnie!
Excusez-moi. C’est très grotesque.
Zechcecie przestać?
Oj! Nieładnie.
Libby, nie wsadzaj Angusa do lodówki.
Co chcesz na śniadanie, krasnalu?
Nadziewaną oliwkę?
Wystawiłam się wczoraj na pośmiewisko,
ale moi rodzice nie powinni mi o tym przypominać.
Od dzisiaj zaczynam nowe życie.
Co masz na myśli, elfie?
Koniec z „elfem” i „krasnalem”.
Przed wami siedzi świadoma, dojrzała panna Georgia Nicolson.
Uczcimy tę przemianę
podczas przyjęcia urodzinowego.
Chcę, by się odbyło w klubie, z didżejem.
Wybij to sobie z głowy, za wcześnie na kluby.
Zwracam ci uwagę, że jestem już kobietą.
Noszę stanik!
Bob.
Dlaczego ciągle mnie dołujecie?
Nie zgadzamy się na przyjęcie w klubie,
bo tam jest alkohol i podejrzane typy.
Za jakich rodziców nas uważasz?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Dość tego, moja panno.
- Nie chcemy cię dołować. - Daliśmy ci życie.
Z takim podejściem...
Witajcie w moim tragicznym świecie smutku.
Dlaczego mam smutne życie? Wymienię pięć ważniejszych przyczyn.
Po pierwsze, mam przedpotopowych rodziców.
- Zginiesz bez nas. - Bóg wie, co poczniesz.
Rozumiesz?
Po drugie, rzucają mi kłody, bo mają życie za sobą,
a moje się dopiero zaczyna.
- Nie doceniasz tego. - Co roku...
- Po trzecie. - ...udręka...
Moja siostra jest stuknięta. Biedny Angus ma jeszcze gorzej niż ja.
- Tyle zachodu! - ...twoje piętnaste urodziny...
Po czwarte...
- mam za długi nos. - ...niewdzięczność.
- Nadaję się do domu dla brzydali. - Georgia,
coś ty zrobiła?
Tak szybko wyskubałaś sobie brwi?
Nie wyskubałaś, prawda?
A niech to. Bob, ona je wygoliła.
Po piąte, nigdy nie będę miała chłopaka.
Co ci tak spieszno do dorosłości?
Ciesz się, że masz 14 lat.
Mam się cieszyć? Pokrętne rozumowanie.
Mam stukniętą rodzinę, a na domiar złego
całe dnie spędzam w domu wariatów, przez niektórych nazywanym szkołą.
Czasem myślę, że Jas i ja jesteśmy tu jedynymi normalnymi ludźmi.
To Dave Żartowniś.
- Dlaczego ich to bawi? - Ciekawe, czy się zapali.
Chłopcy to wielka niewiadoma.
- No i co? - Nicolson! Uważaj.
Koszmarne Bliźniaczki to szkolne sadystki.
- Do kwadratu podłe. - Co?
Do kwadratu wredne.
Lindsay „Zdzira” Marling z klasy wyżej.
Mistrzostwo świata w zdzirowatości.
Skąd się wzięły te zderzaki?
Tak szybko jej urosły?
Za chwilę dzwonek na lekcje.
Nie zaczynaj semestru od kar, Nicolson.
Dyrektorka szkoły, Chucherko, lubi się na mnie wyżywać,
bo przyłapałam ją kiedyś z podwiniętą spódnicą.
Śmiałam się do rozpuku.
- Hej, chłopaki! - Na szczęście mam Gang Asów,
który pomaga przetrwać długie godziny w szkole.
- Choinka. - DJ.
Ellen, Rosie, Jas i moi.
Gdy dłonie wam zdrętwieją, połóżcie je na cyckach.
Czujesz? Jakby ktoś inny ich dotykał, jakby ręce nie były twoje.
- Fantastyczne uczucie. - Łatwo się przyzwyczaić.
Nie powinnyśmy tego robić. Zachowujemy się jak lesbijki.
Chciałaś wiedzieć, jak smakują pieszczoty.
Jaka jest największa korzyść z posiadania chłopaka?
Czujesz się naturalnie, naprawdę jak dorosła.
Najlepsze jest całowanie.
Sven stosuje różne techniki. Jak to cudzoziemiec.
Moi rodzice czasem się całują. Nawet w ich wieku.
Obrzydliwość.
Migdalący się starcy po trzydziestce to okropny widok.
Sven jest najlepszy ze wszystkich, z którymi się całowałam.
Podchodzi do tego z uczuciem.
Jak się plasuje na skali?
Co?
Jas i ja wymyśliłyśmy 10-stopniową skalę całowania.
- Wariatki. - Mamy naukowe podejście.
- Co ty możesz o tym wiedzieć? - Proszę.
- Kto ma piątkę z biologii? - To prawda.
Wycięłyśmy teksty o całowaniu
z listów do redakcji babskich czasopism.
Pierwszy stopień to trzymanie się za ręce.
Drugi – objęcie w pasie. Trzeci – całus na dobranoc.
Czwarty – trzyminutowy pocałunek bez oddychania.
- Piąty – całus z otwartymi ustami. - Szósty – z języczkiem.
O Boże.
Siódmy – obmacywanki górnych partii.
Ósmy... O Boże.
Robi mi się miękko.
- Co to za ciacha? - Słodziutkie, z kremem.
Bogowie seksu.
- Pewnie nowi. - Gang Asów, pora na łowy.
Dziewczyny?
SMAŻALNIA OTWARTE CODZIENNIE
- Wzięli groszek i frytki. - Tak. Na pewno.
MOLO
Mam na nich ochotę!
Nareszcie. Jesteś spóźniona. Przebierz się, idziemy na imprezę.
- Musimy? - O co ci chodzi?
Uwielbiałaś spotkania rodzinne.
Nie zaczynaj. Idziemy do Bonker’s Buffet.
Będzie dziadek.
Uwaga.
Och, nie.
To zęby dziadka.
Zęby dziadka.
Bogowie seksu są bliźniakami.
- C’est magnifique. - Supcio.
- Ale nie są identyczni. - Oczywiście, Jas.
Są dwie klasy wyżej.
Jackie chodzi na geografię z bliźniakiem imieniem Tom.
Mówi, że niedawno przenieśli się tu z Londynu.
Z Londynu! Wiedziałam, że to światowcy.
Mają sklep ze zdrową żywnością.
Smakowici i odżywczy.
Georgia, Tom czy Robbie? Którego wolisz?
- A ja? - My pierwsze ich dostrzegłyśmy.
To nie fair!
Ellen, musisz dojrzeć do chłopaka.
Jas i ja dojrzałyśmy. Nawet opracowałyśmy skalę całowania.
To czegoś dowodzi.
Trzeba mieć świadomość tożsamości, by kształtować wizerunek u chłopców.
Dasz sobie z tym radę?
Czas na test atrakcyjności.
WŁOSY – OCZY
NOS
SYLWETKA
ZĘBY – SUMA
Skończyłam.
Jesteście bardzo miłe. Mam prawie same ósemki.
- Ja też. - I ja.
Kto dał mi cztery punkty za nos?
Za usta dostałam szóstkę i trójkę.
Co jest nie tak z moimi ustami?
ŻYWNOŚĆ EKOLOGICZNA
Mam straszną tremę.
Przećwiczyłyśmy to milion razy.
Nie denerwuj się. Trzymaj się planu, a wszystko będzie dobrze.
Jak moja fryzura?
Wyglądasz jak Keira Knightley. No idź już.
Pamiętaj, niski głos jest seksowniejszy.
Jasne.
- Witam. - Dzień dobry.
- Mogę prosić o cebulę? - Czerwoną?
- Tak. - Ile?
Pół kilo.
- Pół kilo. - Tak.
- Ta jest ładna. - Świetnie.
Co ty wyprawiasz?
Jas? Hej, Jas. Quelle surprise.
Co za spotkanie!
Wybieram tego.
Dobrze, ale przestań się bawić włosami.
Miło cię widzieć, Georgia. Mama wysłała mnie po cebulę.
Wiesz, co dobre, Jas.
Jadasz zdrową żywność od wieków.
To miło.
Och, przepraszam. To moja przyjaciółka Georgia.
- A ja jestem Jas. - Miło mi. Tom.
Masz chore gardło?
- Do jakiej szkoły chodzicie? - Do Ridgleya.
Ja też. Od niedawna.
- Proszę. - Dzięki, Robbie.
Nie mogę pozwolić, by brat obsługiwał ładne dziewczyny,
nie wzmocniwszy się herbatą.
Słucham?
- Jabłka. Przyszła po jabłka. - Świetnie.
Pół kilo, prawda?
Robbie, to Jas i Georgia. Też chodzą do Ridgleya.
Tak, wydały mi się znajome.
Tom, muszę lecieć. Mam próbę zespołu.
- Grasz w zespole? - Z kilkoma kumplami z Londynu.
- Jak się nazywa? - Stiff Dylans.
- Brzmi świetnie. - Dzięki.
Gram na basie.
To wymaga dużych dłoni.
Chyba tak. Rzeczywiście mam duże.
Hej, Jubbly. Chodź do mnie, malutka.
- Lubisz koty? - Uwielbiam.
Prawda, Jubbly? Masz kota?
Wabi się Angus.
Dziki kot szkocki.
Spacerowałam z nim po plaży, ale zjadł obrożę.
- I smycz. - Co?
Georgia?
Co tu robisz? Nie cierpisz warzyw.
Nie żartuj, mamo. Kupuję jabłka.
- Moje ulubione. - Od jabłek masz wzdęcia.
Jaki duży wybór serów.
Jak mam mu spojrzeć w oczy?
Mama dała straszną plamę.
- Nie było tak źle. - Powiedziała jedynemu
fajnemu chłopakowi w Eastbourne, że mam wzdęcia.
Na pewno nie zauważył.
Zawróciłaś mu w głowie, zanim pojawiła się twoja mama.
- Tak myślisz? - Tak.
Zainteresowanie zespołem było świetnym posunięciem.
- I lubi koty, tak jak ja. - Tak.
Zauważyłaś, jak Tom dotknął mojej ręki,
- podając mi cebulę? - Nie!
Jest taki przystojny!
Obaj są nieziemsko przystojni.
Na pewno mama mi nie zaszkodziła?
Daj spokój, było odlotowo.
- Z odrzutem? - Ponaddźwiękowym.
Robbie to zrozumie. Wszyscy rodzice wygadują bzdury.
Polubi cię jeszcze bardziej,
bo będzie mu przykro, że masz stukniętą mamę.
Słusznie.
Robbie jest zbudowany jak marzenie...
- Tom powiedział: „Do zobaczenia”. - Wiem. Robbie też.
- Co chciał przez to powiedzieć? - Nie wiem.
Myślisz, że Tom wszystkim mówi w ten sposób: „Do zobaczenia”?
Nie. Na pewno rozumiał to dosłownie.
To nie było zdawkowe „do zobaczenia”.
- Czujesz różnicę? - Kiedy to nastąpi?
Nie wiem. Jeszcze go nie przejrzałam.
Ale coś ci powiem. Widzę całusa w tunelu.
Torba, borba, ósme smake
Eus, deus, kosmateus, e morele baks
Lindsay, nie musisz tam iść.
Obiecuję, że nie będę ci zawadzać.
Nie o to mi chodzi, naprawdę.
Przestań stwarzać problemy, Lindsay.
Bo posadzę cię w kącie.
Och, Robbie.
Może są tylko kumplami.
Nie gadaj bzdur, El. Kumple nie trzymają się za ręce.
Mam dość chłopaków,
a jeszcze nie zaczęłam z nimi na dobre.
Nie pojmuję, jak mogła cię wyprzedzić.
- Nie mogę rywalizować z Lindsay. - Możesz.
Jesteś od niej znacznie lepsza.
Tak? W czym?
- Jesteś bardzo zabawna. - Tak.
Wyglądałaś prześmiesznie przebrana za oliwkę.
Jas, mówiłaś, że chłopcy nie cenią poczucia humoru u dziewczyn.
Chodziło mi o to, że inne rzeczy cenią bardziej.
Na przykład jakie?
Wolą chude, cycaste blondynki, takie jak Zdzira Lindsay?
Wygląda jak modelka, chłopaki za takimi przepadają.
Mam się do niej upodobnić?
Nosi stringi!
Zawsze podejrzewałam, że pochodzi z Wulgarii.
- Chłopakom się podobają. - Wpijają się w tyłek.
- Skąd. - Spróbuj takie założyć.
Nie ma mowy. Nie będę cierpiała, by przypodobać się chłopakom.
A Lindsay powinna wiedzieć, że nie po to feministki
paliły staniki i walczyły o równe prawa, żeby ona mogła nosić stringi.
Ale numer!
- Diaboliczny. - Szokujący.
Założę się, że Robbie o tym nie wie.
Moje cycki przynajmniej wypełniają stanik.
Choć zsuwa się z nich, gdy biegnę do autobusu.
A więc ma sztuczne cycki, dużą pupę i płaską osobowość.
Bijesz ją na głowę we wszystkich punktach.
Jasne.
Ale ona ma Robbiego, a ja nie całowałam się z chłopakiem.
Nie mogę.
Chcesz osiągnąć wyższy stopień dojrzałości?
Nie za wszelką cenę.
Musisz podjąć rywalizację. To cię wiele nauczy.
Zdobędziesz umiejętności, o jakich Lindsay może tylko marzyć.
- Cześć. - Cześć. Jesteś Peter Dyer?
Człowiek, mit, legenda.
- Twoich rodziców nie ma, prawda? - Nie.
Działam od 16.30 do 18.30, póki nie wrócą z pracy.
Jakieś preferencje muzyczne?
Właściwa muzyka tworzy właściwe wibracje. Coldplay?
50 Cent? Dido? Inner Relaxation Mix?
Wszystko jedno. Ty wybierz.
No dobrze.
Masz jakieś doświadczenia?
Mnóstwo.
Musisz być całkiem szczera, żebym mógł cię właściwie ocenić.
Ćwiczyłam na własnej dłoni.
Przez całe życie człowiek całuje się średnio 26 000 razy.
Więc zamknij oczy, rozluźnij się, poczuj magię.
Zaczniemy od typowego pocałunku.
Masz wrodzone zdolności.
- Naprawdę? - Robisz to z wyczuciem, nie gryziesz.
- To się często zdarza początkującym. - Świetnie.
Teraz ruch.
Przechylam głowę w jedną stronę, a ty w przeciwną.
Chłopak prowadzi, dziewczyna się dostosowuje.
- Co mam zrobić z rękami? - Obejmij mnie w pasie.
Szybko się uczysz. Teraz języczki.
Omówmy ważne kwestie.
Sekret tkwi w równowadze między braniem a dawaniem.
Zacznij powoli, jak żółw, nie jak jaszczurka.
Unikaj efektu wirowania.
Niestety, koniec lekcji. Następna klientka czeka.
- Cześć, Georgia. - Cześć, El.
Dziękuję, Georgia. Będziemy w kontakcie.
Całowaliście się z języczkiem? Numer sześć.
Wepchnął ci do buzi wielki ozór?
O Boże. Faktem jest, że wytwarza mnóstwo śliny.
Ale co to szkodzi? Mam wrodzony talent do całowania.
Zaczekajcie!
Mamo? Tato?
Chcę wam podziękować za wszystko, co dla mnie robicie.
Nie jest wam łatwo, bo zapomnieliście, jak to jest być młodym. To było tak dawno.
Nawdychałaś się gazów na chemii?
Chcę omówić szczegóły przyjęcia.
Och, Georgio, mam coś ważnego do powiedzenia.
To też jest ważne!
- Dobrze! Mów pierwsza. - Mogę zaprosić chłopaków?
Chodzisz z jakimś chłopakiem, którego nie znamy?
Nie. Naprawdę. Nikt już nie mówi „chodzić ze sobą”.
To było modne w średniowieczu. Albo w latach 70., jeśli wolicie.
Przepraszam, tato. Burza hormonów.
Mogę wynająć didżeja?
Dlaczego mamy komuś płacić, skoro mamy didżeja w rodzinie?
- Co? - Tak.
Nie ma mowy. Chcę muzyki z tego stulecia.
Jeśli wynajmiemy klub, dorzucą didżeja gratis.
Nie wynajmiemy klubu.
Sala w remizie wyjdzie znacznie taniej.
Robiliśmy tam legendarne imprezy.
Nadal umiemy świetnie się bawić.
Zaczekaj, moja panno. Posłuchaj mojej nowiny.
Dobrze, ale przestańcie się migdalić. To nienormalne.
- Zaproponowano mi awans. - To fajnie.
Może dostanę PDA zamiast komórki.
Gdzie jest największa geomagnetyczna aktywność termalna?
- Nie wiem, tato. - W Nowej Zelandii.
I tu pojawia się kłopot. Praca jest w Nowej Zelandii.
- Co? - To poważna zmiana,
i niczego jeszcze nie postanowiłem.
Chcę to uzgodnić z rodziną.
Wszyscy jesteśmy zaszokowani,
ale tata nie zrobi niczego wbrew naszej woli.
Och, tato. Powinieneś się zgodzić. To wielka szansa.
Tak. O jednego rodzica mniej w domu.
Gdy tata pojedzie do Nowej Zelandii, owinę sobie mamę wokół palca
i urządzę wymarzoną imprezę.
Muszę tylko pokazać Robbiemu, że mam talent do całowania.
Mam coś, czego Zdzira Lindsay nie ma.
Włosy na nogach?
- Wykorzystam Angusa. - Co?
Robbie uwielbia koty. Gdy się dowie, że Angus zaginął...
- Ale Angus nie zaginął. - Nie bądź głupia.
Udamy, że zaginął. Robbie pomoże mi go szukać.
Poznamy się bliżej,
wypróbuję na nim wrodzony talent do całowania i voilà!
Bóg seksu jest mój. Potem zdobędziemy twojego
i zajmiemy się przyjęciem urodzinowym. Najbardziej odjazdową imprezą roku.
Gdy zobaczysz, że idziemy,
wypuść Angusa, żeby Robbie go znalazł,
co zwiększy jego samoocenę, a mnie da pretekst do pocałunku.
Rozumiem. Czy to Tom?
Ale ma zgrabne pośladki!
Jest taki apetyczny, że zacałowałabym go na śmierć.
Jas, czasem odnoszę wrażenie, że masz w sobie coś z buraka.
- Skup się na planie. - Masz rację.
Ustawiłeś doniczki?
Tak, mamo.
- Witaj. - Cześć.
Co ci jest? Stało się coś?
Chodzi o mojego kota. Zaginął.
Nie wiem, jak to się stało. Po prostu zniknął.
ZAGINĄŁ KOT
Poszukałbym go z tobą, ale muszę pomóc mamie w sklepie.
Postawię to w witrynie.
Jasne. Dzięki, Robbie.
Georgia!
- Martwiłbym się, gdyby Jubbly zaginęła. - Tak, jestem w strzępach.
Ben, łap! Dalej!
- Trixie! - Angus, stój!
- Nic ci nie jest? - Nie, wszystko w porządku.
- Złapiesz tego kota? - No jasne.
Trixie, wracaj!
Angus?
Gdzie jesteś, futrzaku? Angus?
Cieszysz się z przeprowadzki do Eastbourne?
Tak. A ty zawsze tu mieszkałaś?
Tak. To Poczekalnia Pana Boga, bo ludzie przyjeżdżają tu, żeby umrzeć.
- Eastbourne to nowe Brighton. - Nie mów głupstw.
Tu jest spokojniej niż w Londynie.
Lubię przychodzić na plażę. Pisać piosenki.
- O czym? - Angus?
O życiu, o świecie.
- Jak telewizja pierze nam mózgi. - Rety.
Angus? Chodź, kiciu.
Takie rzeczy gra Stiff Dylans?
Wzorujemy się na wielu zespołach. Radiohead, Pink Floyd.
Mój tata słucha Pink Floydów, gdy się napije wina.
- Wszystkie teksty zna na pamięć. - Mój udaje, że gra na gitarze.
- Myśli, że jest Hendriksem. - Stroi przy tym miny?
Ja to robię lepiej. Strojenie min opanowałem do perfekcji.
Przekonajmy się.
Dziękujemy. Dobranoc, Eastbourne.
- Jesteście wspaniali. - Niech żyje rock!
Chyba nie ma tu Angusa. Lubi też chodzić po parku.
Chodźmy tam.
- Twoja mama stoi przy kasie? - Tak.
Jest bardzo ładna. Moja jest psychiczna.
Naprawdę. Kompletnie szurnięta.
Jest naszą stałą klientką.
O Boże.
Obiecaj, że nie weźmiesz poważnie, jeśli coś o mnie powie.
Nie ma sprawy.
Twój tata też pracuje w sklepie?
Nie, mieszka w Londynie.
Rozwiedli się.
- Och, przepraszam. - Nie ma za co.
Dlatego mama otworzyła sklep. Zawsze o tym marzyła.
Dobrze, że Tom i ja mamy ją na oku.
- Co się stało? - Zdaje się, że coś usłyszałam.
- Robbie! - Patrz, mój brat go znalazł.
Tak.
- Angus, chodź tutaj. - Angus!
- Przepraszam, Georgio. - Wszystko zepsułaś.
- Miałaś czekać koło fontanny. - Nie dałam rady.
W porządku. Złapię go.
Tam pobiegł.
Angus, chodź do mnie. Mam cię. Spokojnie, mały.
Grzeczny kotek. Mam go.
- Nic ci nie zrobił? - Ostrożnie. Omal nie wyrwał Jas ręki.
Gdzie go znalazłaś, Jas? Georgia szukała go cały dzień.
Znalazłam go w parku, przy fontannie.
Miałaś szczęście. My też tam szukaliśmy.
Angus wyrósł wśród szkockich bobrów. Uwielbia wodę.
- Naprawdę? - Tak.
- Proszę. - Co ty wyprawiasz? Dziękuję, Robbie.
Uratowałeś go.
Och, Robbie. Dzwoniła Lindsay. Czeka na ciebie na molo.
Rzeczywiście. Pójdę już.
Nie ma sprawy. Jeszcze raz dziękuję za pomoc.
Było zabawnie. Do zobaczenia.
My też się pożegnamy, Jas.
- Tak. - Do zobaczenia.
Do zobaczenia.
- „Do zobaczenia”. Znowu. - Świetnie nam się gadało.
- Jas? - Tak?
- Nie wyszłabyś czasem? - Z tobą?
- Tak, ze mną. - Jasne.
- Świetnie. Dasz mi swój numer? - Tak.
Kiedy zadzwoni, twoim zdaniem?
Powinnam była wziąć jego numer?
Czy to wypadłoby żałośnie?
Jas, było idealnie. Postąpiłaś, jak należy.
On jest z rozbitego domu. Musisz być wyjątkowo dojrzała.
Jasne. Gdy zadzwoni, pomożesz mi wybrać ciuchy na randkę?
Z przyjemnością.
Dobra robota, Angus.
- ...rodzina! - Cały miesiąc będę sama z dziećmi.
Muszę jechać!
Nie mogę jechać w ciemno. Trzeba się rozejrzeć!
Wiem, ale...
Gdy do mnie dołączycie, będzie nam lepiej.
- To nam wyjdzie na dobre. - Wysłuchaj mnie.
- Wkurza mnie, że... - Jasne, nigdy cię nie słucham.
- O mój Boże! - Nie słucham cię, tak?
Twój ojciec jest nieznośny.
Georgia? Mogę cię prosić na chwilę?
Skarbie, pomóż mi się spakować.
Mama robi straszne zamieszanie.
Po co ci cztery pary brązowych spodni?
- Do wszystkiego pasują. - Wcale nie.
Nie wybieram się na rewię mody.
O co chodzi, krasnalu?
Nie lubię, gdy się kłócicie.
Obiecaj, że nie poderwiesz tam jakiejś tubylczyni.
Nawet brzydkiej.
Co ty wygadujesz?
To wielka szansa dla nas wszystkich.
Nie jadę tam, żeby się wyszaleć.
Ale cieszę się, że masz mnie za Casanovę,
chociaż jestem przedpotopowy.
Ile par brązowych spodni mam spakować?
- Dwie. - Dwie.
- Georgia? Dzwoni jakiś chłopak. - Jak się nazywa?
- Peter Dyer. - Och, nie. Śliniak.
Bardzo mu zależy na rozmowie.
Georgia!
Do widzenia, kochanie.
Pocałuj tatusia. Pa, Libby.
Mój mały elf.
- Masz zapalenie spojówek. - Spokojnie.
Jest mi smutno, że wyjeżdżasz, tato, ale to tylko wazelina.
- Co? - Wydłuża rzęsy.
Przestań wyczyniać głupstwa.
- Jesteś piękna. - Nieprawda.
Musisz tak mówić. Jesteś moim ojcem.
Zadzwonię, gdy tylko zajadę na miejsce.
Georgia, kochanie, jeszcze jedno. Nie blokuj telefonu.
- Bob, masz skarpety do samolotu? - W bagażniku.
Georgia. Zadzwonił.
- Tak szybko? - Dwa razy.
Pryszcz mi wyskoczył z przejęcia.
Przyłożę lód, to zniknie. Ale nie wiem, czy włożyć stanik.
Chyba nie zamierzasz przejść na siódmy poziom.
Nie jestem puszczalska. Po prostu nie wiem, czy założyć stanik.
Może mi dodać powagi
albo zwinąć się pod bluzką i będę wyglądała grubo.
- Test ołówkowy. - Ty też go zrób.
Guzik. Stanik odpada.
Boże, mój się trzyma pierwszy raz.
- Masz szczęście. Jesteś taka zmysłowa. - Uważasz, że jestem gruba?
Nie, po prostu masz odpowiedni rowek.
Moja mama utrzymałaby cały piórnik.
Nie chcę, żeby za bardzo urosły,
bo będą mi wisiały jak mamie albo królowej.
- Królowa nie ma wielkich buforów. - Owszem, ma.
Nosi specjalny stanik, który wciska je pod pachy,
żeby nie wyglądała jak przekupka z dwoma namiotami.
Jas, może powiedziałabyś Tomowi,
że lubię Robbiego bardziej niż Lindsay.
- Oczywiście. Jak mój pryszcz? - Mam go wycisnąć?
- Tak. - Dobrze.
- Witam. - Georgia, to w sprawie remontu.
Ubieram się. Poczęstuj pana herbatą.
Jesteś piękną panną młodą w tej sukni.
Mamo, pospiesz się.
- Umówiłam się z Jas! - ...proszę bardzo. Gotowe.
- Oto panna młoda. - Libby,
przestań robić z Angusa transwestytę.
Wlazł kotek na płotek i mruga
To dom wariatów, zobaczy pan.
Dobrze się czujesz, Angus?
- Wyglądasz pięknie. - Herbaty?
- Chętnie. - Piękna panna młoda.
Georgio, chcę wyremontować salon...
Śliczna suknia! Przepiękna.
Ale nie mów tacie. To będzie niespodzianka.
Wygląda jak George Clooney...
- Connie. - Jem. Miło mi.
- ...który jest stary, ale nadal niezły. - Tak, dobrze.
Ale nigdy na nią nie poleci,
- zwłaszcza gdy jest w tej bluzce. - Możemy?
Błagam.
Tom ma takie miękkie wargi.
- Powiedziałaś mu, że lubię Robbiego? - Marzyłam o Tomie całą noc.
Ziemia do Jas. Powiedziałaś mu o mnie i Robbiem?
Przepraszam, zapomniałam.
Dzięki.
Chwileczkę. Tom coś powiedział.
Podobno Robbie uważa, że Lindsay jest zaborcza.
Tom tak ładnie pachnie. Nie cuchnie jak większość chłopaków.
To wspaniale.
Co miał na myśli, mówiąc, że Lindsay jest zaborcza?
Tom chce wejść w biznes owocowo-warzywny.
Twierdzi, że to ma przyszłość.
Fascynujące. A co ze mną i z Robbiem?
Cześć, ślicznotko.
Przepraszam. Jas?
Języki wam się zaplątały?
- Jas? - W porządku.
- Jest bardzo powierzchowna. - Cześć.
- Witaj, panno Niedostępna. - Co?
Zmieniłaś się, odkąd masz mężczyznę.
Daj spokój, G.
Stringi? Kupiłaś już bilet?
- Co? - Do Wulgarii, z nową kumpelką.
Dlaczego się czepiasz? Zawsze będziemy przyjaciółkami.
Przebrałam się, żeby ją łatwiej szpiegować.
Teraz mówisz do rzeczy.
- Moja szkoła. - Szybciej, dziewczęta.
Chodźmy łapać kondycję.
Komu machasz, idiotko?
Posłuchaj, kurduplu, trzymaj się z dala od mojego faceta.
On się nie zadaje ze smarkulami. Woli dojrzałe kobiety.
- Więc odwal się. - Do nikogo nie machałam.
Porozumiewajcie się ze sobą. Patrzcie, żadna jej nie kryje.
Podaj piłkę.
- Dalej, Georgia! - Biegnij, Georgia!
Ale krowa! Nie do wiary.
- Lindsay zachowała się okropnie. - Jest jak czołg.
- Robbie wspomniał o tobie przy lunchu. - Naprawdę?
Cieszył się, że znalazłaś Angusa.
To miło.
Gdy cię bliżej pozna, przekona się, że jesteś błyskotliwa.
Kirsty Walsh wyprawia dziś przyjęcie z okazji 16. urodzin.
- Jesteście zaproszone. - Fajnie.
To dla ciebie szansa, by zrobić wrażenie na Robbiem.
Jest Tom. Do zobaczenia, dziewczyny.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Szybko, Georgia, schowaj się.
Widziałeś mojego drugiego gola? Był widowiskowy.
Widziałem, jak popchnęłaś Georgię.
Tak się o nią troszczysz?
- To było nieczyste zagranie. - Zgoda.
Daj mi klapsa, to więcej tego nie zrobię.
- Widziałyście? - Jasne.
- Kto by to przegapił? - Rzuciła się do całowania,
ale on nadstawił policzek.
To dowodzi, że nie miał ochoty.
- Racja. - Georgia?
Co ty robisz?
- Ellen zgubiła kolczyk. - Ma oba.
Tamten był inny.
Nie miała go w uchu.
- Jesteś stuknięta. - Hej.
- Do zobaczenia. - Zaczekaj, Robbie.
Georgii należą się przeprosiny. Wybacz, że cię popchnęłam.
Byłaś świetna.
- Powinnaś grać w reprezentacji szkoły. - To ładnie z twojej strony, Linds.
Ma rację, powinnaś grać w reprezentacji.
- Widać moje wąsiki? - Jakie wąsiki?
Mama dała mi krem do depilacji.
Ciesz się, że nie masz takich ciemnych włosów jak ja.
Racja.
- Ale muszę już golić pachy. - Moja mama ma baczki.
- Uważasz, że wzbudzamy litość? - Dlaczego?
Bo tylko my dwie nie mamy chłopaków.
Wejdź mamo. Masz prawo naruszać moją prywatność.
Nie wygłupiaj się. Nosiłam cię w brzuchu.
Zmieniałam ci pieluchy.
- Connie, paella gotowa. - Jem świetnie gotuje.
Twój ojciec mógłby się od niego wiele nauczyć.
Popilnujesz Libby w sobotę?
Idę z Jemem na kurs salsy.
Dlaczego?
Bo uwielbia salsę, tańczy ją od lat.
- Tata też lubi tańczyć. - Tak.
Jak Mick Jagger z dwoma lewymi nogami.
Trochę godności, mamo. W twoim wieku łatwo złamać biodro.
Mam to gdzieś. Twoja mama jest wygimnastykowana, pokrako.
Pokraka.
Ciekawe, czemu jeszcze nie przyszedł.
Cześć.
Zbliża się totalna porażka.
- Peter, co ty wyprawiasz? - Nigdy nie oddzwaniasz.
Przepraszam, miałam mnóstwo nauki.
Zawróciłaś mi w głowie. Muszę cię pocałować.
Peter!
O Boże!
Patrzcie, jakie gacie. Moja babcia takie nosi.
Co?
Powiedz Robbiemu, że Peter nie jest moim chłopakiem.
Wyglądało wprost przeciwnie.
Miałaś zadartą kieckę
- i gacie na wierzchu. - To straszne.
Powinnam była zapaść się pod ziemię
i umrzeć.
Powinnaś była założyć mniejsze majtki.
Jas, to poważna sprawa.
Muszę z nim pomówić sam na sam, z dala od zaborczej Lindsay.
Tom powiedział, że po południu idą z Robbiem na basen,
- bez Lindsay. - Dopiero teraz mi to mówisz?
Twoja najlepsza przyjaciółka została upokorzona,
a ty zatajasz podstawowe informacje. Dlaczego Lindsay nie idzie?
Chlor jej niszczy włosy.
I szuka miejsca na imprezę.
Och, nie. Mamy urodziny w tym samym czasie.
Pewnie wynajmie najlepszy klub, z odjazdowym didżejem.
Jej mama zna sąsiada Fatboy Slima.
Musisz pójść ze mną na ten basen.
Nie cierpię pływać. Włosy mi się potem kręcą.
Proszę, Jas. Umrę, jeśli nie pomówię z Robbiem.
BASEN
Cześć, Georgia!
- Co za niespodzianka! - Tak.
- Często przyprowadzam tu siostrę. - Nie przebierzesz się?
Jas, muszę z tobą pilnie pomówić.
Moje życie to totalna porażka.
Mama zwaliła mi Libby na głowę i tańczy salsę z George’em Clooneyem.
Od wyjazdu taty jesteśmy praktycznie sierotami,
ale teraz mam większy problem.
O mój Boże.
Wszystko będzie dobrze. Wskocz do wody, gdy się odwróci.
Libby, to jest Robbie. Nie liż go.
Myśli, że jest kotem.
Chodź, Libby. Popływamy z Tomem.
- Ty też popływasz, Jas? - Tak.
No to chodźmy do wody.
Robbie, wczoraj wieczorem...
Nie tłumacz się. Peter Dyer ma powodzenie.
Ale nie u mnie.
- Czy on o tym wie? - Oczywiście.
Nie było tak, jak myślisz.
To dobrze.
Wystarczy.
Stańmy na rękach.
- Jestem w tym dobra. - Udowodnij.
- Teraz? - Tak.
- Jak było? - Świetnie.
- Mówiłam, że jestem dobra. - Dlaczego masz pomarańczowe nogi?
O Boże. Jestem beznadziejna.
Uznałam, że są za blade, i posmarowałam je samoopalaczem.
Przestań.
Nie patrz, proszę.
Wyglądają jak ogromne marchewki.
Pójdę już. Mam coś do zrobienia. Zadzwonię do ciebie.
- Pocałował cię? - Jeszcze jak.
- O Boże. - To było magiczne.
Dużo bardziej niż się spodziewałam.
- Widziałam fajerwerki. - Czuję to samo z Tomem.
Ma cudownie wilgotne wargi.
Nie tak jak Śliniak.
Zmieniał nacisk. Rosie twierdzi, że tak robią cudzoziemcy.
Potem powiedział: „Mam coś do zrobienia”.
- Co? - Właśnie. Co to może znaczyć?
- Nie mam pojęcia. - Kiedy zadzwoni, twoim zdaniem?
Tom zadzwonił tego samego dnia.
- Więc może to zrobić w każdej chwili. - Tak się cieszę, G.
Zabierzmy się za moją imprezę. Tyle rzeczy trzeba omówić.
Miejsce, ciuchy, tonację kolorystyczną.
- Zastanów się nad czernią i bielą. - Świetna myśl.
Tom przysłał mi SMS-a. Muszę kończyć. Na razie.
Halo?
- Georgia? - Cześć, tato.
Wisiałaś na telefonie? Dzwonię od godziny.
Ile razy mam mówić, żebyś nie nabijała rachunków?
Miło cię słyszeć, tato. Mamo! Tata dzwoni.
- Cześć, czekałam na twój telefon. - Próbowałem się dodzwonić, ale Georgia...
- Rozłączam się, tato. - Zaczekaj.
Mam ekscytujące wieści.
Connie, Georgia, musicie przyjechać do Nowej Zelandii.
- Co? - Tu jest fantastycznie.
Przyklasnęli moim pomysłom.
Mam kierować nową filią. Taki awans.
- Rety. - Zwariowałeś? Nie mogę jechać.
- Tu jest moje życie. - Nie bądź egoistką.
Nie jestem. Umrę z nudów wśród owiec i hobbitów.
- Nie możemy jechać. - Słuchaj.
Odłóżmy tę rozmowę. Kosztuje mnie funta za minutę.
Mogę pomówić z mamą na osobności?
Nie gadajcie zbyt długo.
Czekam na bardzo ważny telefon.
Robbie.
- Cześć, mała. - Cześć.
Nic z tego, Peter. Do dziś mam siniaki.
Wybacz, że posunąłem się za daleko.
Straciłem dla ciebie głowę.
- Peter, nie mogę się z tobą spotykać. - Czemu? Nie miałem lepszej uczennicy.
Czeka mnie przeprowadzka.
Więc cieszmy się każdą chwilą.
Nie mogę się z tobą spotykać, bo...
Bo...
Bo jestem lesbijką.
NAPRAWDĘ JESTEŚ LESBĄ?
ROBBIE TWIERDZI, ŻE NIE
NAPRAWDĘ? CO POWIEDZIAŁ?
ŻE JEST TEGO PEWIEN
IDZIESZ NA KONCERT STIFF DYLANS W SOBOTĘ?
Jas, kto wchodzi na piąty poziom, a potem nawet nie zadzwoni?
Chłopak, który nie wie, czego chce?
Ale ucieszył się, że nie chodzę z Peterem.
A potem pocałował mnie namiętnie.
Czuję ucisk w dołku.
Na litość boską, Georgia. Przestań plotkować i idź już spać.
Jutro masz szkołę.
Przynajmniej nie uważa cię za lesbijkę.
Mógł mi powiedzieć o koncercie w Brighton.
- G? - Co takiego?
Lindsay przełożyła przyjęcie na ten sam termin.
Skąd wiedziała, kiedy je urządzam?
Widziała moje projekty zaproszeń.
- Co? - Pokazałam je Tomowi,
a ona się do nich dobrała. Tom powiedział, że są artystyczne.
Jas, co ja teraz zrobię?
Nie przyjdą na moją żałosną imprezę, skoro mogą pójść do niej.
Georgia! Jeśli się nie wyśpisz, twój mózg nie będzie dobrze pracował.
O czym wy rozmawiacie tyle czasu?
Mamy krytyczną sytuację, a ty nam nie pomagasz.
Nie pozwalasz na fajną imprezę w klubie
i wystawiasz mnie na pośmiewisko.
Żaden chłopak na mnie nie spojrzy,
bo jestem ofermą, która nawet nie umie urządzić przyjęcia.
- Georgia. - Dobranoc, pani Nicolson.
Jas, puść farbę.
Georgie, kochanie.
Chodź do mnie.
Wiem, co czujesz, skarbie.
To straszne, gdy ktoś nas nie docenia.
- Co ci powiedziała Jas? - Nic ponadto.
To twoja decyzja. Możesz mi wyznać wszystko.
Jesteś mądrą, błyskotliwą dziewczyną. Pamiętaj o tym.
I proszę,
przejrzyj to.
MĘŻCZYŹNI SĄ Z MARSA, A KOBIETY Z WENUS
Nie mam teraz ochoty uczyć się astronomii, mamo.
To bardzo ciekawa książka,
która pozwoli ci inaczej spojrzeć na chłopców.
Wiedziałam, że oni są z innej planety.
Są wkurzający. Co innego mówią, co innego myślą.
No właśnie.
Okazują ci sympatię, a potem cię ignorują.
Albo ni stąd, ni zowąd wyjeżdżają do Nowej Zelandii.
Nie zamartwiaj się. Nadal próbuję ich rozgryźć.
Lepiej ci, skarbie?
Chodź już.
Jem, skarbie, mogę cię prosić? Potrzebuję pomocy.
Cześć, dziewczyny. Nie zauważyłem was.
Przestańcie się ślinić. Chcę coś z wami omówić.
Otwórz to, kochanie. Ja nie potrafię.
Czerwone wino?
- Mamo! - Co?
Zaczynam się martwić. Ile czasu można odnawiać jeden pokój?
- Pokażę ci... - Libby zaczęła nazywać go tatą.
Kiedy on wraca?
Chce podjąć pracę w Nowej Zelandii.
Co? Przeniesiecie się tam?
Nie ma mowy. Mama też nie chce.
Nie mogę wyjechać ze względu na sytuację z Robbiem.
- Jasne. - To co,
myślisz, że mama się z nim rozwiedzie, żeby tu zostać?
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Masz rację. Ten George Clooney jest niezły.
W życiu nie poleci na twoją mamę.
- Wykluczone. - Po co nas wezwałaś?
No dobra.
Wczoraj wieczorem mama rozmawiała ze mną jak kobieta z kobietą,
bo rozpuściłaś język na temat Robbiego.
- Pewnie wiłaś się jak piskorz. - Potem dała mi tę książkę.
To jej źródło wiedzy o mężczyznach. Już wiem, jak odzyskać Robbiego.
- To amerykańska książka? - Tak.
Więc dotyczy amerykańskich chłopców.
Nie, dotyczy całego męskiego rodzaju.
- Chłopcy są jak gumki. - Co?
Jakie znowu gumki?
To zbliżają się do człowieka,
to oddalają, jak na gumce. Potrzebują luzu.
- Potem znów wracają. - Rozumiem.
Jaki masz plan?
Po pierwsze pójdę na koncert z jego kumplem, Dave’em Żartownisiem.
Nie potrzebuję szklanki.
Jest mi niezbędny do demonstracji dwóch „ości”.
Dorosłości i lodowatości.
Najpierw udowodnię Robbiemu, że jestem świadoma i dojrzała.
Zademonstruję dorosłość.
Ponadto muszę być ponętna, niedostępna i obojętna.
Zimna jak lód. Demonstracja lodowatości.
W rezultacie Robbie zbliży się do mnie jak gumka.
Zerwie z Lindsay, a ona się tak wkurzy, że odwoła imprezę.
Ślicznie dziś wyglądasz, Georgio.
Dziękuję za szczerość.
Dave, co jest najważniejsze u dziewczyny?
Większość chłopców powie ci, że oczy, ale nie wierz im.
- Najważniejsze są klapklapy. - Co?
Dlaczego je tak nazywasz?
Bo gdy je podniesiesz, a potem puścisz,
klapią: klap, klap.
Raz, dwa.
Dave, przy tobie śmieję się jak wariatka na prochach.
Jesteś taki dowcipny!
Dobry wieczór, Brighton. Przed wami Stiff Dylans.
Gardzisz moim uczuciem
Przy tobie jestem nikim Cierpię katusze
Gdy próbuję się buntować
Grozisz, że odejdziesz A to jeszcze gorsze
Czy wiesz, co znaczy zakochać się
W niewłaściwej osobie
Nie ma dla nas przyszłości Chyba że znajdziemy winnego
Jaka szkoda
Georgia!
Wkrótce się rozstaniemy
Chyba że zrozumiemy, jacy jesteśmy
Cześć, gwiazdo rocka. Świetny występ.
- Niezupełnie. - Co się stało?
Chyba bierze mnie grypa.
Przywitam się z Dave’em...
Nie ma czasu. Wszyscy spotykamy się u mnie.
Masz rację.
Dzięki, Dave. Świetnie się bawiłam.
To był najlepszy wieczór w moim życiu.
Chcę, żebyś wiedziała, że cię lubię.
- Jeszcze raz dziękuję, Dave. Dobranoc. - Do zobaczenia, piękna.
O co ci chodzi? Twój plan się udał.
Biedny Dave. Miał straszną minę, gdy zrobiłam unik.
Nie zamierzałam go zwodzić.
Cześć, Dave.
Wszystko w porządku?
- Teoria gumki się sprawdziła? - Co?
Jas powiedziała Tomowi, że chciałaś, by Robbie był zazdrosny.
Jesteś bez serca.
- Zrobiłaś mi świństwo. - Przepraszam.
Naprawdę myślałem, że bawią cię moje dowcipy.
Przecież cię przeprosiłam.
Wyszłam na idiotkę, bo masz za długi ozór.
Nie chciałam powiedzieć Tomowi.
Mówiłam, jak bardzo lubisz Robbiego, i samo jakoś wyszło.
Dave uważa mnie za intrygantkę.
Rozpowie wszystkim i Robbie mnie znienawidzi.
Jesteś tak zakochana w chłopaku od kapusty,
że kłapiesz ozorem bez opamiętania.
Po prostu jesteś zazdrosna.
O kogo? O Toma? On nie jest ciebie wart.
Naprawdę chcesz przez resztę życia grzebać w kapuście?
Robbie przynajmniej jest ambitny.
- Chce być muzykiem. - Tom mnie kocha,
- a Robbie nie jest twoim chłopakiem. - Mógłby być, gdybyś tyle nie paplała.
Zawsze mi przeszkadzałaś w zdobyciu Robbiego.
- Nie chciałaś, żebym też miała chłopaka. - Nieprawda, to twoja wina.
Zniechęciłaś Robbiego intrygami i matactwami.
A mówiłaś, że Lindsay jest fałszywa.
- Nie odezwę się więcej do ciebie. - Dobrze. Koniec z nami.
To ja dałam ci cztery punkty za nos.
I pójdę na przyjęcie do Lindsay, nie do ciebie.
Georgio Nicolson, do pani dyrektor. Natychmiast.
Wkurzyłaś wiele osób.
Dave jest załamany. To mój kumpel.
Nie chciałam się nim posłużyć.
Nie zadzwoniłeś, chociaż obiecałeś.
Zachowałem się brzydko, wiem. Ale nie chciałem grać na dwa fronty.
Ani zranić czyichś uczuć.
Chciałeś najpierw zerwać z Lindsay,
- a potem do mnie zadzwonić? - Tak.
Gdy zobaczyłem cię z Dave’em, byłem zdruzgotany.
Ale mi przeszło.
Dlaczego powiedziałaś Jas, że mój brat nie jest jej godny?
Nie myślałam tak. Pokłóciłyśmy się...
Może ja też nie jestem ciebie godny?
Ależ skąd.
Myślałem, że jesteś inna.
Pomyliłem się. Jesteś dziecinna. Myślisz tylko o sobie.
Becky, on doprowadza mnie do szału.
Nie rozumie, jaką traumą jest przeprowadzka do Nowej Zelandii.
Po prostu nie rozumie. Sprzeczamy się całymi dniami.
Różnica czasu pewnie nie pomaga.
No właśnie.
Może powinnam zostać, a jemu pozwolić wyjechać?
Ja tak postąpiłam wieki temu. Teraz robię, co chcę i kiedy chcę.
Dziecko za nim nie tęskni?
Nie! Zabiera tego potwora na każdy weekend.
Poświęca mu więcej czasu niż przed rozwodem.
- Muszę wyjść. Umówiłam się z Jemem. - Szczęściara!
Daj spokój. Georgia! Wstałaś już?
Zaopiekuj się Libby po lekcjach. Idę na salsę.
- Czym mogę służyć? - Dzień dobry.
- Jestem Georgia Nicolson. - Córka Boba?
Tak.
Mogłabym pomówić z szefem taty?
Niestety nie ma pana Huntera.
- W czym ci mogę pomóc? - Chodzi o tatę.
Nie ma go tak długo.
Spotkało go wielkie wyróżnienie. Wszyscy mu zazdrościli.
Wiem.
- Jest dobrym fachowcem, prawda? - Tak.
Co chciałaś powiedzieć panu Hunterowi?
Pomyśli pani, że zwariowałam,
ale chciałam go poprosić, żeby ściągnął tatę.
Nie chcemy się przenosić do Nowej Zelandii.
Ale też nie chcemy, by nas zostawił.
Moja siostra i ja chcemy, żeby wrócił do domu.
Mama też tego chce.
Pewnie nie mówi mu tego przez telefon, bo...
Nie chcę rozłąki.
Wróciłam.
Dziękuje, że zajęłaś się domem. Bawiłam się znakomicie.
Przygotowałaś kolację! To cudownie!
Georgie, chcę, byś wiedziała,
że jestem ci wdzięczna za pomoc w minionych tygodniach.
Nie ma za co, mamo.
Jesteś taka grzeczna,
że chętnie porozmawiam o imprezie, na której ci tak zależy.
- Już nie chcę żadnej imprezy. - Co?
Od miesięcy planujecie ją z Jas.
Nie umiem tego wyjaśnić, mamo. Po prostu nie chcę imprezy.
Chcę jechać do Nowej Zelandii.
- Co? - Przemyślałam to.
To dla taty wielka szansa. Nie możemy stać mu na drodze.
Jako żona, powinnaś go wspierać.
Jest pięć rzeczy, które robię, by dojrzeć
i przygotować się na nowe życie w Nowej Zelandii.
Po pierwsze, zamiast czytać pisma, rozwiązuję sudoku.
To ćwiczy umysł i zapobiega chorobie Alzheimera.
Po drugie, uprawiam jogę rano i wieczorem, żeby oczyścić ciało
z toksyn negatywnych uczuć
wobec byłych przyjaciółek i gitarzystów basowych.
RELAKSACJA ASTRALNA
Po trzecie, słucham delfinów, bo są mądre i pozbawione egoizmu.
Po czwarte, żadnych frytek. Tylko zdrowa żywność.
Chociaż nie ze sklepu Robbiego.
Po piąte, nowa osobowość, nowa fryzura.
Cześć.
Chcę cię o coś spytać, bo masz doświadczenie.
Nie mam żalu, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Twoje słowa mnie zraniły, ale miałeś rację.
Zachowałam się głupio i bardzo tego żałuję.
Zepsułam stosunki z tobą, Dave’em i twoim bratem.
Byłam zazdrosna, że Jas ma chłopaka...
Wczoraj zerwałem z Lindsay.
Napisałem o tobie piosenkę.
- Naprawdę? - Nosi tytuł „Suka w mundurku”.
Byłem wtedy zły na ciebie.
Ale nadal cię lubię.
- Chociaż jesteś stuknięta. - Nie wierzę.
Naprawdę.
Ciągle o tobie myślę. Miałem nadzieję...
- że zaczniemy się spotykać. - O nie.
- Wyjeżdżam do Nowej Zelandii. - Co?
Co ty wyprawiasz? Jesteś nieobliczalna.
Właśnie o tym chciałam z tobą pomówić.
Mój tata dostał tam pracę. Najpierw nie chciałam wyjeżdżać.
Ale mama zaczęła kręcić z facetem od remontu.
Więc powiedziałam, że pojadę.
Nie chcę, żeby się rozstali.
Nikt tego nie chce.
Przynajmniej starasz się temu zapobiec. Szkoda, że wyjeżdżasz.
Nie, weź mnie za rękę, głuptasie,
pospacerujmy sobie, zamiast się mazgaić.
Eksperyment przed farbowaniem.
Nie rób z siebie blondynki. Wolę twój naturalny kolor.
Sto lat
Niech kochana Georgia
Żyje nam sto lat
- Zdmuchnij. - Zdmuchnij świeczki.
To od nas wszystkich. Wybierz sobie prezent.
Komórka? A może szałowy ciuch na dzisiejszy wieczór?
- Co się szykuje wieczorem? - Idziemy potańczyć.
- Jem idzie z nami? - Nie, tylko my dwie.
- Zabieram cię do nocnego klubu. - Tylko nie do Tramps.
Lindsay urządza tam przyjęcie.
Tramps? To przeżytek.
- Idziemy do nowego klubu. - Brzmi nieźle, mamo.
Zadzwonimy do taty?
Na pewno zadzwoni później. Jest różnica czasu, więc...
Bądź grzeczna, Libby.
- Idę do łóżka. - To dobrze.
Przyjdę po ciebie rano.
- To do zobaczenia! - No dobrze.
- Dobranoc, kochanie. - Pa, pa.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
Chodźmy, krasnalu.
Mamo, wygląda fajnie, ale tu nikogo nie ma.
Nie pomyliłaś adresu?
To najmodniejszy klub w mieście.
Och, mamo.
Jesteś gotowa?
Wszystkiego najlepszego, Georgio!
O Boże! Mamo.
Jas pomogła mi to zorganizować.
Co?
Georgia.
Podziękuj jeszcze komuś.
Jem jest aniołem.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Mamy jeszcze jedną niespodziankę. Nie wiem, czy to dobry moment...
- Mamo! - Co?
- Proszę, nie rozchodźcie się. - O czym ty mówisz?
Spójrz.
Z życiem.
Nieźle.
- Tato. - Obiecałem tańczyć na twoich urodzinach.
A co z Nową Zelandią? Miałyśmy do ciebie dołączyć.
Kochanie, wizyta w moim biurze musiała cię sporo kosztować.
Gdy się o niej dowiedziałem,
- omal mi serce nie pękło. - Tato.
Zrobiłaś wielkie wrażenie, młoda damo.
Szef natychmiast ściągnął mnie do domu.
Zaproponowano mi nowe stanowisko tutaj.
Naprawdę?
- Nie wyjeżdżamy. - Wiem.
Dlaczego myślałaś, że chcę się rozwieść z ojcem?
Rozwód? Co tu się dzieje?
Nosiłaś ciasne bluzki, szminkowałaś się
i wyglądało na to, że ty i Jem...
Zrozum. Naprawdę tak wyglądało...
Wszystkiego najlepszego, Georgio.
Chłopak Jema jest właścicielem klubu. Pomógł nam to zorganizować.
Dekorator wnętrz? Halo.
Twój ojciec mnie wkurza, ale kocham go na zabój.
To najlepsza impreza na świecie.
Pomachajcie im na pożegnanie!
Chcę usłyszeć wasze...
Brawa dla Stiff Dylans!
ANGUS RZĄDZI!
- Kto ich zaprosił? - Twoja mama.
- Co? - Znam się na rzeczy.
To moja nowa piosenka. Opowiada o Georgii.
Nosi tytuł „Ultrafiolet”.
Ona jest jak fala Co rozbija się o brzeg
Jest problemem do rozwiązania
Ale wokół niej
Zawsze będę się kręcił
I w spojrzeniu
Jej oczu zawisnę
Niewidoczny i niepodzielny Rozpalasz ogień
Dobry, zły, nijaki Parzy mnie, gdy stoję obok
Twoje światło to ultrafiolet
Szalone wizje
Plączą mi się po głowie
Zimno mi, gdy cię nie ma
Twoje światło to ultrafiolet
Ultrafiolet
Rozpalasz ogień
Dobry, zły, nijaki
Parzy mnie, gdy stoję obok
Twoje światło to ultrafiolet Szalone wizje
Plączą się...
Zanim się zrzygam przez tę ckliwą piosenkę,
chcę coś ogłosić.
Georgia Nicolson to stara puszczalska,
która wyciąga wstrętne łapska po cudzych chłopaków!
Lindsay? Co ty wyprawiasz?
Wiem, że jesteś zła, ale zachowuj się jak dorosła.
Ty tłusta pokrako
w wielkich gaciach i z długim nochalem!
Robbie? Daję ci ostatnią szansę.
Albo ona, żałosna oliwka, której nic nie wychodzi,
albo ja, idealna kobieta dla ciebie.
Georgia też jest idealna.
Po prostu jest stuknięta.
Najwyraźniej Robbie woli naturalne dziewczyny.
Przykro mi, że ci zepsuła imprezę.
Uważasz, że jestem idealna?
Uważam, że jesteś stuknięta.
Ale pasujesz do mnie idealnie.
Angus wygląda jakby grał w Tajemnicy Brokeback Mountain.
Gdzie marmolada? Jeszcze jej nie jadłem.
W moim życiu jest pięć udanych rzeczy.
Po pierwsze, mama i tata są zakochani po uszy.
Już mi nie przeszkadza, że się całują.
Po drugie, Angus jest odlotowy, nawet w śmiesznych ciuchach.
Po trzecie, przyjaciółki są mi wierne, nawet gdy zachowuję się jak idiotka.
STO LAT!!!
Choć to się już nigdy więcej nie powtórzy.
- Pa. - Pa.
- Do zobaczenia, Libby. - Miłego dnia.
Po czwarte, doskonała uroda jest przereklamowana.
I po piąte,
nie muszę operować nosa ani farbować włosów na blond,
bo mój bóg seksu lubi mnie taką, jaka jestem.
Jeszcze jak!